Γειά σας!
Με λένε... εεεε....
Χμμ!
Αλήθεια, πως με λένε;
Μάλλον δεν έχω όνομα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχω κιόλας.
Ξέρω πολύ καλά τι είμαι -ένα αρνί μέσα σ' ένα κοπάδι στα βόρεια της Αττικής. Στην πραγματικότητα, δεν διαφέρω και πολύ από τα άλλα ζώα που έχουν ονόματα.
Τους ανθρώπους, εννοώ!
Εκείνοι ζουν επίσης σε μεγάλα κοπάδια (λιγότερο οργανωμένα από τα δικά μου), ακολουθούν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα από το πρωί ως το βράδυ (εμείς όμως περνάμε καλύτερα γιατί το κάνουμε τζάμπα), κινούνται σύμφωνα με τις εντολές κάποιων άλλων (χωρίς να καταλαβαίνουν για ποιόν λόγο υπακούν) και τέλος τρώνε κουτόχορτο (εμείς σκέτο χόρτο γι' αυτό και ξέρουμε τι μας περιμένει).
Στη μέχρι τώρα ζωή μου λοιπόν, είχα τη τύχη να γνωρίσω τους ανθρώπους-ζώα από κοντά και μέσα από τη σχέση που ανέπτυξα μαζί τους κατάφερα να βγάλω ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για το το είδος και τον πολιτισμό τους.
Άκουσα ότι έρχεται το Πάσχα και μάλλον πρόκειται για μια μεγάλη μέρα που οι άνθρωποι-ζώα την περιμένουν μήνες ολόκληρους. Απ' ότι κατάλαβα ο λόγος είναι ότι το Πάσχα κανένας δεν δουλεύει κι έτσι έχουν την ευκαιρία να σουβλίσουν εμάς και να μας φάνε. Ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων...
Μάλιστα, το γεγονός αυτό είναι τόσο σημαντικό που κάνουν ολόκληρες προετοιμασίες από πριν. Στριμώχνονται σε κάτι οχήματα (πολύ μικρότερα από τα φορτηγά που μετακινούμαστε εμείς) και υποφέρουν για ώρες ατελείωτες στο μποτιλιάρισμα της Εθνικής Οδού, πληρώνοντας αυξημένα διόδια για να φτάσουν στον προορισμό τους. Δεν ξέρουν γιατί υπακούν στο να πληρώνουν αυξημένα διόδια -απλά το κάνουν γιατί έτσι πρέπει. Τους καταλαβαίνω, γιατί το ίδιο κάνουμε κι εμείς!
Όταν φτάσουν θ' αρχίσουν να τσακώνονται μεταξύ τους, γιατί τους βγαίνουν τα νεύρα από τη κούραση της δουλειάς. Στο μεσοδιάστημα, κάτι παίζει με μια Εκκλησία η οποία συνδέεται με κάποιο σημαντικό γεγονός που έγινε πριν πολλά πολλά χρόνια, αλλά μάλλον όχι πιο σημαντικό από την ένταξη της Ελλάδας στο ΔΝΤ, γιατί κανείς δεν αναφέρεται πια σ' αυτό. Αντίθετα, για το ΔΝΤ όλοι θα μιλήσουν και θα κάνουν ευλαβικά τον σταυρό τους, ζητώντας συγχώρεση. Μάλλον το ΔΝΤ έχει κάποια σχέση με τη γιορτή του Πάσχα.
Κατά τη διάρκεια του σουβλίσματος, θ' αρχίσουν να γκρινιάζουν, ισχυριζόμενοι ότι η μέρα αυτή τους έκανε κατά 400 ευρώ φτωχότερους ανά οικογένεια κι ότι αναγκάστηκαν να προπαραγγείλουν εμάς τ' αρνιά δεκαπέντε μέρες πριν ώστε να τους κοστίσουμε φθηνότερα.
Του χρόνου ενδεχομένως να μας τιμολογούν από έμβρυα.
Στη συνέχεια, οι άνθρωποι-ζώα θ' αρχίσουν πάλι τους τσακωμούς και τις εντάσεις, ανταλλάσσοντας ένα σωρό βρισιές με ονόματα άλλων ανθρώπων-ζώων που λέγονται πολιτικοί, μέχρι να πεταχτεί κάποιος άλλος άνθρωπος-ζώο από την παρέα για να ηρεμήσει τα πνεύματα, φωνάζοντας ότι το αρνί είναι έτοιμο. Αργότερα όμως, θα τσακωθούν πάλι μεταξύ τους όλοι οι άνθρωποι-ζώα, αυτή τη φορά επειδή διαφωνούν για το αν το αρνί είναι όντως έτοιμο να βγει.
Και τελικά, έρχεται η στιγμή του φαγητού! Όλοι κάνουν το σταυρό τους (προφανώς σ' αυτό το ΔΝΤ, μέρα που είναι) και μας τρώνε μέχρι η αθροιστική χοληστερίνη της παρέας των ανθρώπων-ζώων αγγίξει σε νούμερο το εθνικό τους οικονομικό χρέος. Ακολουθεί χορός και τραγούδι μέχρι το βράδυ (αλήθεια, τι γλεντάνε ακριβώς; Δεν έχουν ξαναφάει αρνί;). Τέλος, θα ξυπνήσουν τη Δευτέρα κακομούτσουνοι, γιατί την επόμενη θα πρέπει να επιστρέψουν στις δουλειές τους και να συνεχίσουν μια ζωή παρόμοια μ' εκείνη εμάς, των αρνιών-ζώων.
Έκατσα και σκέφτηκα λοιπόν, καταλήγοντας στα εξής συμπεράσματα...
Κατά κάποιον τρόπο, οι άνθρωποι-ζώα νιώθουν ότι σουβλίζουν την αρνίσια φύση τους κάθε Πάσχα, δηλαδή τρώνε τον ίδιο τους τον εαυτό.
Έναν εαυτό που θέλουν ν' απαλλαγούν, ώστε να μην είναι πλέον αρνιά σε κοπάδια που υπακούν παρά τη θέλησή τους.
Με άλλα λόγια, το Πάσχα είναι πολύ σημαντική γιορτή για τους ανθρώπους-ζώα επειδή έχουν την ευκαιρία να νιώσουν για μια μόνο μέρα, καλύτερη ζωή από την δική μας -αυτή των αρνιών-ζώων.
Χαλάλι τους, όμως! Εμείς περνάμε καλύτερα από εκείνους όλο τον υπόλοιπο χρόνο!
Τελικά, δεν γαμιέται;
Καλύτερα που γεννήθηκα αρνί!
Από που πάνε για το σφαγείο, ρε παιδιά;
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου