Μια φορά κι έναν καιρό η γιαγιά μου, συνήθιζε να μου διαβάζει παραμύθια κι εγώ την άκουγα με το στόμα ανοιχτό. Το περίεργο είναι ότι είκοσι-κάτι χρόνια μετά, συνειδητοποίησα ότι τα παραμύθια αυτά μου άφησαν περισσότερα τραύματα απ’ όσα η ίδια η ζωή.
Ναι, τελικά είναι όλα τους τόσο τρομαχτικά, όσο κι η πραγματικότητα…
Ας ξεκινήσω από το πιο συνηθισμένο. Τα παραμύθια του Αισώπου κλείνανε πάντα μ’ έναν γάμο κι αυτό ήταν κάτι σαν… happy end. Γιατί όμως σταματούσαν στον γάμο και δεν προχώραγαν παραπέρα; Και γιατί στο τέλος πάντα αυτοί περνάγανε καλά, αλλά εμείς καλύτερα;
Η απάντηση είναι μια: εκεί που τελειώνει το παραμύθι, αρχίζει η πραγματικότητα.
Τι γίνεται όμως όταν η πραγματικότητα ξεπερνά το παραμύθι; Θα προσπαθήσω ν’ απαντήσω στο ερώτημα αυτό, αναφέροντας ενδεικτικά κάποια από τα πιο γνωστά παραμύθια, προσαρμοσμένα (κατά κάποιο τρόπο) στη σύγχρονη εποχή.
Η Πεντάμορφη και το Τέρας: Σύμφωνα με την γνωστή αυτή ιστορία μια πανέμορφη κοπέλα ερωτεύεται ένα… τέρας που ζει σ’ ένα τεράστιο κάστρο και στο τέλος παντρεύονται. Δεν μπορώ όμως με τίποτα να δεχτώ ότι η Πεντάμορφη ήταν κατά βάθος μια σαβουρογάμω γκόμενα. Είπαμε, καλά τα βίτσια αλλά όχι κι έτσι!
Σήμερα βέβαια, πολλές γυναίκες ισχυρίζονται ότι δεν κοιτάνε την εξωτερική εμφάνιση σ’ έναν άντρα, αλλά τον ψυχικό τους κόσμο -κι εδώ είναι που κρύβεται το μεγάλο παραμύθι! Υπάρχει ένα τρίτο χαρακτηριστικό ενός άντρα για να υποκύψει αμέσως μια γυναίκα και αυτό λέγεται… χρήμα! Η Πεντάμορφη λοιπόν, κρίνοντας από το μεγάλο κάστρο, είχε βάλει στο μάτι τα λεφτά του Τέρατος. Έτσι, την έκανε λαχείο κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Υπερβολή; Καθόλου, αν αναρωτηθούμε πόσες… πεντάμορφες μικρούλες παντρεύονται σήμερα κάποιους άσχημους και κακόψυχους αλλά πάνω απ’ όλα πάμπλουτους άντρες. Τι κι αν στο τέλος του παραμυθιού το Τέρας γίνεται όμορφο; Στο κάτω, κάτω γι’ αυτό υπάρχουν τα νυστέρια σήμερα! Λεφτά να’ χεις…
Η Κοκκινοσκουφίτσα: Για κάποιο λόγο, έχω παρομοιάσει την Κοκκινοσκουφίτσα με κορίτσια της σημερινής εποχής στην –πλέον- όχι και τόσο αθώα ηλικία των sweet sixteen. Ανέμελα, τσαχπίνικα, ναζιάρικα και γεμάτα περιέργεια ν’ ανακαλύψουν τα πάντα. Κι όταν λέω τα πάντα, εννοώ… τα πάντα.
Έτσι, λοιπόν, η Κοκκινοσκουφίτσα έβαλε ότι πιο sexy βρήκε σε κόκκινο (από σκούφο μέχρι string) με αποτέλεσμα να πέσει θύμα παρενόχλησης από τον Κακό τον Λύκο που σύχναζε στο πάρκο...εεε, στο δάσος. Η Κοκκινοσκουφίτσα όμως που δεν μάσαγε και πολύ, κατάλαβε αμέσως το ύπουλο σχέδιο κι άρχισε να τρέχει μέχρι το σπίτι -εκεί όμως την περίμενε και πάλι ο Λύκος παριστάνοντας τη γιαγιά της.
Κι εδώ είναι το μεγάλο παραμύθι! Μόνο αν ήταν τυφλή και κουφή δεν θα μπορούσε να καταλάβει ότι ο Λύκος ήταν μεταμφιεσμένος σε… γιαγιά. Η Κοκκινοσκουφίτσα γνώριζε πολύ καλά την αλήθεια και το έπαιζε αθώα προκαλώντας τον Λύκο και θαυμάζοντας επί λεπτά ολόκληρα τα… μεγάλα μεγέθη ανατομικών σημείων του σώματός του. Στο τέλος βέβαια, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Σήμερα, τα πράγματα με τη νέα γενιά είναι πάνω κάτω τα ίδια. Η μόνη διαφορά είναι ότι πλέον γνωρίζει για ποιόν λόγο οι Κακοί Λύκοι έχουν τόσο μεγάλο στόμα. Τη φράση «Για να σε φάω καλύτερα» την απαντά τώρα μόνη της, αντικαθιστώντας τη λέξη (σε) με τη λέξη (τον).
Η Σταχτοπούτα: Μια κοπέλα καταπιέζεται από τη μητριά της, που την έχει όλη μέρα κλειδωμένη στο σπίτι και της συμπεριφέρεται σαν δούλα και κυρά. Ένα βράδυ όμως με τη βοήθεια μιας νεράιδας, φοράει τα καλά της ρούχα, το σκάει κρυφά από το σπίτι και αποπλανεί έναν πρίγκιπα με τον οποίο χορεύει για ώρες. Τα μεσάνυχτα όμως θα έπρεπε να γυρίσει πίσω στο σπίτι αλλιώς τα μάγια θα λυνόντουσαν και θ’ αποκαλυπτόταν σε όλους η αλήθεια για το ποια ήταν τελικά αυτή η Σταχτο-πούτα. Έτσι, όταν καταλαβαίνει ότι πέρασε η ώρα αρχίζει να τρέχει, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τον πρίγκιπα που σαν άλλος Βόγλης, της φωνάζει από πίσω: «Στάσου, γοβάκι!»
Στη σύγχρονη πραγματικότητα υπάρχουν αρκετές Σταχτοπούτες. Είναι οι παντρεμένες σαραντα-φεύγα γυναίκες που αρχίζουν να νιώθουν καταπιεσμένες από τα δεσμά του γάμου. Ένα βράδυ θα στολιστεί και θα βγει έξω, αλλά ότι κι αν κάνει πρέπει να επιστρέψει νωρίς σπίτι για να μην τη πάρει πρέφα ο σύζυγος. Βέβαια στις μέρες μας, δεν υπάρχει λόγος ν’ αφήσει στον παράνομο εραστή το γοβάκι της από βιασύνη. Υπάρχουν και τα κινητά…
Η Χιονάτη και οι Εφτά Νάνοι: Σύμφωνα με το παραμύθι αυτό μια ωραία γυναίκα, βρίσκεται περιτριγυρισμένη από εφτά μικρόσωμους άντρες που σίγουρα… λιώνουν για αυτήν. Η Χιονάτη, όμως παρόλο που αρχικά έδειχνε ότι για εκείνη το μέγεθος ΔΕΝ μετράει, στο τέλος καταλαβαίνει ότι τελικά ΜΕΤΡΑΕΙ κι έτσι το σκάει με έναν άλλο (όγδοο!) γκόμενο, που τυχαίνει να είναι πρίγκιπας, αφήνοντας και τους εφτά… σύξυλους.
Ποια μου θυμίζει η Χιονάτη, ποια μου θυμίζει;
Α, ναι! Τη μέση γυναίκα σε ηλικία γάμου και τη γνωστή νοοτροπία «παίζω με πολλούς επειδή δεν ξέρω τη θέλω».
Στο τέλος όμως πέρασαν κι αυτοί πολύ καλά, αλλά εμείς καλύτερα (εκτός από τους νάνους, βέβαια από τους οποίους βγήκε και η λέξη αυνανισμός).
Τελικά κατάφερα να βγάλω ένα μεγάλο συμπέρασμα. Ότι ένας άντρας ακούει τα πρώτα παραμύθια από τη γιαγιά του και τα υπόλοιπα από όλες τις άλλες γυναίκες που θα συναντήσει στη ζωή του.
Εντάξει, εντάξει… Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι μόνο έτσι.
Παραμύθια ακούμε και βλέπουμε όλοι μας καθημερινά, ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλου. Στην πολιτική, στα Μ.Μ.Ε, στον εργασιακό χώρο, στις κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις… Παντού. Από την άλλη όμως, δεν είναι και τόσο άσχημο ν’ ακούμε παραμύθια.
Μας κάνει να νιώθουμε και πάλι παιδιά…
Ίσως λοιπόν, κάποια στιγμή να γράψω για τα παραμύθια που ακούνε και οι γυναίκες από τους… σημερινούς πρίγκιπες.
Μέχρι τότε όμως, ας ζήσω εγώ καλά κι εσύ καλύτερα!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου